zondag 27 maart 2011
Fiji was awesome
Na onze vrij hectische exit in Sydney waren we zeer nieuwsgierig naar de Fiji-eilanden, zeker na al het positieve dat we er al over hoorden. Onze verwachtingen werden meer dan overtroffen. We moeten eigenlijk bekennen dat we nog nooit z'n vriendelijke mensen zijn tegengekomen. Een voor een zijn de fijianen prachtige mensen met een heel warm hart. Zelfs de douaniers lachen je toe en smeken je bij je vertrek om zeker terug te komen.
We landden op het hoofdeiland Vitu Levu en vertrokken 's anderendaags op vijfdaagse trip naar 2 verschillende eilanden (Waya Lailai en Naviti). De eilanden zijn allemaal prachtig en paradijselijk. Sommigen zijn kleiner dan een voetbalveld, soms omzoomd met parelwit zand, anderen bergachtig met zeer rotsformaties, restanten van vroegere vulkaanerupties.
Er gewoon tussendoor varen was een streling voor onze ogen en er een paar dagen en nachten op doorbrengen was voor ons echt genieten. Het voelde aan als een vakantie in onze reis ;-) (sorry voor al de harde werkers daar thuis) en zeker een van de hoogtepunten tot nu toe.
Maar het was allemaal iets te mooi om waar te zijn en aan onze Fiji-droom kwam (gelukkig maar tijdelijk) een abrupt einde toen Tom tijdens een spelletje beachvolley zijn schouder uit de kom sloeg. Op zich niets ernstig, maar de keerzijde van de medaille als je op zo'n mooie verlaten eilandjes midden in de oceaan zit, is dat het soms lang kan duren vooralleer je in het ziekenhuis belandt. Het kostte ons een bootrit, een helicoptervlucht en in totaal 20 uur (!) eer dat alles weer op z'n plaats zat.
We brachten een nacht door (voor Tom eentje om snel te vergeten) in een soort medisch centrum in een afgelegen dorpje. Maar iets wat we zeker nooit zullen vergeten, is hoe behulpzaam en bezorgd iedereen in dat dorpje was. Ze gaven ons lekker eten, drinken en een slaapplaats. Tom kreeg zelfs een massage rond z'n schouder. Toen we dan 's morgens met de helicopter vertrokken, stond heel het dorp ons uit te wuiven, echt pakkend.
Om dit alles 'door te spoelen' boekten we toch nog een dag en nacht op een eiland en genoten we er nog meer dan voordien.
Fiji zal voorgoed in ons geheugen blijven, zeker door de paradijselijke eilanden, maar nog meer door de vriendelijkste mensen ooit!
Ondertussen cruisen we op de Pacific Coastal Highway in California, van L.A. naar San Fransisico en terug, maar daarover later meer.
We landden op het hoofdeiland Vitu Levu en vertrokken 's anderendaags op vijfdaagse trip naar 2 verschillende eilanden (Waya Lailai en Naviti). De eilanden zijn allemaal prachtig en paradijselijk. Sommigen zijn kleiner dan een voetbalveld, soms omzoomd met parelwit zand, anderen bergachtig met zeer rotsformaties, restanten van vroegere vulkaanerupties.Er gewoon tussendoor varen was een streling voor onze ogen en er een paar dagen en nachten op doorbrengen was voor ons echt genieten. Het voelde aan als een vakantie in onze reis ;-) (sorry voor al de harde werkers daar thuis) en zeker een van de hoogtepunten tot nu toe.
Maar het was allemaal iets te mooi om waar te zijn en aan onze Fiji-droom kwam (gelukkig maar tijdelijk) een abrupt einde toen Tom tijdens een spelletje beachvolley zijn schouder uit de kom sloeg. Op zich niets ernstig, maar de keerzijde van de medaille als je op zo'n mooie verlaten eilandjes midden in de oceaan zit, is dat het soms lang kan duren vooralleer je in het ziekenhuis belandt. Het kostte ons een bootrit, een helicoptervlucht en in totaal 20 uur (!) eer dat alles weer op z'n plaats zat.
We brachten een nacht door (voor Tom eentje om snel te vergeten) in een soort medisch centrum in een afgelegen dorpje. Maar iets wat we zeker nooit zullen vergeten, is hoe behulpzaam en bezorgd iedereen in dat dorpje was. Ze gaven ons lekker eten, drinken en een slaapplaats. Tom kreeg zelfs een massage rond z'n schouder. Toen we dan 's morgens met de helicopter vertrokken, stond heel het dorp ons uit te wuiven, echt pakkend.
Om dit alles 'door te spoelen' boekten we toch nog een dag en nacht op een eiland en genoten we er nog meer dan voordien.
Fiji zal voorgoed in ons geheugen blijven, zeker door de paradijselijke eilanden, maar nog meer door de vriendelijkste mensen ooit!
Ondertussen cruisen we op de Pacific Coastal Highway in California, van L.A. naar San Fransisico en terug, maar daarover later meer.
maandag 14 maart 2011
The road Melbourne tot Sydney
Hallo iedereen,
Het is al even geleden, maar het einde in Australie is wat hectisch geweest. De van en enkele surfboards verkocht, postpakketten gemaakt om terug naar Belgie op te sturen en wat aan het vervolg van de reis gewerkt, om dan op een van onze laatste dagen onze laptop nog te laten stelen in Sydney. Eigenlijk een aangename stad maar druk en hectisch. Een eindpunt in onze reis.
Net voor Melbourne hebben we dan de zeer gekende Great Ocean Road met z'n 6 apostelen aangevat. Veel toeristen tegengekomen maar wel een zeer mooie route die ons aan vroegere reizen in Spaans Baskenland deden denken. Dezelfde taferelen en uitzichten met een woeste oceaan. Alleen spijtig dat het weer ons meer aan het gure, koude Belgie herinnerde. Maar geen nood, we trokken gewoon al onze warme kleren aan die we meehadden.
Melbourne was dan weer te druk naar onze normen, we bezochten St-Kilda, een van de stranden in Melbourne en besloten na 1 dag de route verder te zetten naar Phillip Island.
Op dit eiland dat verbonden is met een brug naar het vaste land komen elke avond honderden kleine pinguins terug naar hun nesten gewaggeld na een dagje vissen in de zee. Een mooi spektakel.
De road verder van Phillip Island naar Sydney valt niet zo veel spectaculairs meer te vertellen. Goede stranden om te surfen, maar qua natuur en omgeving allemaal wat minder dan het voorgaande wat we gezien hebben in Australie. Wel zijn er nog een aantal meren te bewonderen, die je beter met een zeilboot kan bezoeken.
We kunnen besluiten dat we echt wel van de natuur en de stilte van het westen en het zuiden van Australie hebben kunnen genieten. Vanaf de momenten dat het meer bewoond wordt, verdwijnt toch een deel van de charme van Australie voor ons.
Een merkwaardig randfeit dat je hier meemaakt zijn de Grey Nomads genaamd. Dit zijn gepensioneerde Aussies die hun huis verkopen en een gigantische caravan kopen. Sommigen kopen gewoon een hele bus. Hiermee reizen ze dan heel Australie rond en hebben geen vaste woonplaats meer. Een beetje zoals ons, alleen doen zij er vaak jaren over om de tour te maken.
Als afsluiter enkele 'wist je datjes':
... we op 3.5 maand ongeveer 16000 km reden
... we 2500 euro opreden aan benzine die gemiddeld ongeveer 1 euro/liter kost
... de Australiers de benzine momenteel enorm duur vinden
... we nooit verder dan 200 km van de oceaan zijn verwijderd geweest
... we 146 km aan 1 stuk niet aan ons stuur hebben gedraaid
... ze hier boerderijen hebben groter dan Belgie
... de smaak van een campervan te pakken hebben en in Californie ook eentje zullen huren
... we eerst 5 dagen naar Fiji gaan om Robinson te spelen.
Het is al even geleden, maar het einde in Australie is wat hectisch geweest. De van en enkele surfboards verkocht, postpakketten gemaakt om terug naar Belgie op te sturen en wat aan het vervolg van de reis gewerkt, om dan op een van onze laatste dagen onze laptop nog te laten stelen in Sydney. Eigenlijk een aangename stad maar druk en hectisch. Een eindpunt in onze reis.
Net voor Melbourne hebben we dan de zeer gekende Great Ocean Road met z'n 6 apostelen aangevat. Veel toeristen tegengekomen maar wel een zeer mooie route die ons aan vroegere reizen in Spaans Baskenland deden denken. Dezelfde taferelen en uitzichten met een woeste oceaan. Alleen spijtig dat het weer ons meer aan het gure, koude Belgie herinnerde. Maar geen nood, we trokken gewoon al onze warme kleren aan die we meehadden.
Melbourne was dan weer te druk naar onze normen, we bezochten St-Kilda, een van de stranden in Melbourne en besloten na 1 dag de route verder te zetten naar Phillip Island.
Op dit eiland dat verbonden is met een brug naar het vaste land komen elke avond honderden kleine pinguins terug naar hun nesten gewaggeld na een dagje vissen in de zee. Een mooi spektakel.
De road verder van Phillip Island naar Sydney valt niet zo veel spectaculairs meer te vertellen. Goede stranden om te surfen, maar qua natuur en omgeving allemaal wat minder dan het voorgaande wat we gezien hebben in Australie. Wel zijn er nog een aantal meren te bewonderen, die je beter met een zeilboot kan bezoeken.
We kunnen besluiten dat we echt wel van de natuur en de stilte van het westen en het zuiden van Australie hebben kunnen genieten. Vanaf de momenten dat het meer bewoond wordt, verdwijnt toch een deel van de charme van Australie voor ons.
Een merkwaardig randfeit dat je hier meemaakt zijn de Grey Nomads genaamd. Dit zijn gepensioneerde Aussies die hun huis verkopen en een gigantische caravan kopen. Sommigen kopen gewoon een hele bus. Hiermee reizen ze dan heel Australie rond en hebben geen vaste woonplaats meer. Een beetje zoals ons, alleen doen zij er vaak jaren over om de tour te maken.
Als afsluiter enkele 'wist je datjes':
... we op 3.5 maand ongeveer 16000 km reden
... we 2500 euro opreden aan benzine die gemiddeld ongeveer 1 euro/liter kost
... de Australiers de benzine momenteel enorm duur vinden
... we nooit verder dan 200 km van de oceaan zijn verwijderd geweest
... we 146 km aan 1 stuk niet aan ons stuur hebben gedraaid
... ze hier boerderijen hebben groter dan Belgie
... de smaak van een campervan te pakken hebben en in Californie ook eentje zullen huren
... we eerst 5 dagen naar Fiji gaan om Robinson te spelen.
zaterdag 26 februari 2011
donderdag 17 februari 2011
Crossing the Nullarbor...
Hallo,
Na Margaret River hebben we onze koers oostwaarts op weg naar Sydney ingezet. De zuidkust van West-Australie is van een ongekende schoonheid. Azuurblauwe zee en parelwitte stranden, alleen bij aanwezigheid van wat wind voelt het al snel koel aan. De watertemperatuur bedroeg hier ongeveer 20 graden zowat 3 graden warmer dan normaal, toe te schrijven aan het El Nino effect. Maar bij winden die afkomstig zijn van de zuidpool lijkt het precies of de temperatuur 10 graden minder is. Deze streek is zeker een topper voor mensen die maar voor 2 tot 3 weken naar Australie willen en geen zin hebben om dagelijks 500 km te rijden.
Om eens iets anders op te snuiven dan altijd maar de oceaan deden we in het binnenland een 'tree top walk'. Op stellingen wandel je op ruim 40 meter hoogte tussen de toppen van de bomen. Zeker geen plaats voor mensen met hoogtevrees.
Wegens 'tijdsgebrek' hebben we niet al te lang hier kunnen profiteren, want er wachtte ons een nieuwe beproeving... De Nullarbor (semi-woestijn) genaamd met een gemiddelde temperatuur van 40 graden. Een 2200 km lange weg van Esperance tot Adelaide met omzeggens niets te zien onderweg of je hebt een 4x4 nodig om deze regio te verkennen. Winkels zijn vrijwel onbestaand, honderden kilometers zonder gsm-ontvangst, garages, internet, bezienswaardigheden... Dus je kan hier maar beter voorzien om geen panne met de wagen te hebben. Ziekenhuizen zijn hier onbestaand en de snelweg werd soms gebruikt als vliegveld. Dus uitkijken tijdens het rijden dat er geen vliegtuig zijn landing wou inzetten. Dit is een van de gebieden van de Flying Doctors.
Op een bepaald ogenblik leek er genoeg wind te staan om te kiten, maar met dit alles in het achterhoofd en zo alleen op het strand hebben we de kites maar mooi in de zak gelaten. Leek ons veiliger.
Benzineprijzen zijn hier hoog en water is zeer schaars. Na 3 volledige dagen rijden, waren we gelukkig toen we eindelijk terug in de bewoonde wereld toekwamen.
Adelaide druk en mediteraan warm. Tijdens onze drivetrip moesten we de klok in totaal met 2h30 doordraaien, wat ons nu zelfs met een kleine jetlag opzadelde. Alles is hier drukker en meer bewoond dan aan de Westkust. Kortom een nieuw deel van Australie.
Nu zakken we af naar Melbourne met onderweg een van de mooiste routes ter wereld, the great ocean road.
Na Margaret River hebben we onze koers oostwaarts op weg naar Sydney ingezet. De zuidkust van West-Australie is van een ongekende schoonheid. Azuurblauwe zee en parelwitte stranden, alleen bij aanwezigheid van wat wind voelt het al snel koel aan. De watertemperatuur bedroeg hier ongeveer 20 graden zowat 3 graden warmer dan normaal, toe te schrijven aan het El Nino effect. Maar bij winden die afkomstig zijn van de zuidpool lijkt het precies of de temperatuur 10 graden minder is. Deze streek is zeker een topper voor mensen die maar voor 2 tot 3 weken naar Australie willen en geen zin hebben om dagelijks 500 km te rijden.
Om eens iets anders op te snuiven dan altijd maar de oceaan deden we in het binnenland een 'tree top walk'. Op stellingen wandel je op ruim 40 meter hoogte tussen de toppen van de bomen. Zeker geen plaats voor mensen met hoogtevrees.
Wegens 'tijdsgebrek' hebben we niet al te lang hier kunnen profiteren, want er wachtte ons een nieuwe beproeving... De Nullarbor (semi-woestijn) genaamd met een gemiddelde temperatuur van 40 graden. Een 2200 km lange weg van Esperance tot Adelaide met omzeggens niets te zien onderweg of je hebt een 4x4 nodig om deze regio te verkennen. Winkels zijn vrijwel onbestaand, honderden kilometers zonder gsm-ontvangst, garages, internet, bezienswaardigheden... Dus je kan hier maar beter voorzien om geen panne met de wagen te hebben. Ziekenhuizen zijn hier onbestaand en de snelweg werd soms gebruikt als vliegveld. Dus uitkijken tijdens het rijden dat er geen vliegtuig zijn landing wou inzetten. Dit is een van de gebieden van de Flying Doctors.
Op een bepaald ogenblik leek er genoeg wind te staan om te kiten, maar met dit alles in het achterhoofd en zo alleen op het strand hebben we de kites maar mooi in de zak gelaten. Leek ons veiliger.
Benzineprijzen zijn hier hoog en water is zeer schaars. Na 3 volledige dagen rijden, waren we gelukkig toen we eindelijk terug in de bewoonde wereld toekwamen.
Adelaide druk en mediteraan warm. Tijdens onze drivetrip moesten we de klok in totaal met 2h30 doordraaien, wat ons nu zelfs met een kleine jetlag opzadelde. Alles is hier drukker en meer bewoond dan aan de Westkust. Kortom een nieuw deel van Australie.
Nu zakken we af naar Melbourne met onderweg een van de mooiste routes ter wereld, the great ocean road.
zondag 13 februari 2011
Foto's West-Australie deel II
Veel kijkplezier ermee.
http://www.facebook.com/album.php?aid=277397&id=526268701&l=86449447a7
http://www.facebook.com/album.php?aid=277397&id=526268701&l=86449447a7
woensdag 9 februari 2011
Exclusief interview
Aangezien we reeds over de helft van onze trip zitten, vonden we het eens tijd om een kleine samenvatting te geven van de hoogtepunten die we tot nu toe meemaakten.
1- Wat was je meest uitzonderlijke gebeurtenis?
K: Zwemmen en kiten in de aanwezigheid van dolfijnen. (Aus)
T: In tent slapen op 2800 meter met stormachtige wind aan rand van Rinjani krater op Lombok. (Indonesie)
2- Waar zag je de mooiste stranden?
K: Exmouth in West-Australie en de zuidwestkust Australie omwille van het prachtige turquoise kleur van het water.
T: De verlaten stranden op Lombok.
3- Waar at je het lekkerste gerecht?
K: Nasi Campur (gestoomde rijst aangevuld met allerlei heerlijke bijgerechten)
op Gili-eilanden in Lombok.
T: Na 2 maanden zonder pasta eindelijk een heerlijke Italiaanse pastaschotel in Saigon.
4- Waar dronk je het lekkerste drankje?
K: Fresh watermelon juice gekoeld met verpulverd ijs op Bali.
T: Alle verse mango juices in Indonesie.
5- Waar was je favoriete kitesurflocatie?
K: Blackwoodriver in Augusta (Zw Aust.). Vlakwater en dolfijnen die je telkens opzochten in de rivier, en golven op zee.
T: Coronation beach in Geraldton (Midwest aust.) Een kleine introductie in 3 meter hoge golven. Moet zeker een van de komende jaren vervolgd worden hier of in Zuid-Afrika. Kan hier zelfs als apotheker komen werken...
6- Wat was een van je spannendste gebeurtenissen?
K: Kleine aardbeving 's nachts aan de voet van de vulkaan. (Lombok)
T: Plotse wolkbreuk waarin ik terechtkwam op Bali in de bergen met brommer bij valavond. Ik was de weg kwijt, iedereen keek me aan alsof ik van Mars kwam en de wegen waren overstroomd. Een ritje van 20 minuten werd er een van 3 uur. Katrien was zeer ongerust geworden.
7- Leukste stad die op je weg lag?
K: Saigon ontpopte zich 's avonds in erg gezellige straatjes met even gezellige barretjes en oneindige restaurantjes. (Vooral in de backpakker area)
T: Na al die hectische Aziatische steden was Perth een verademing. Een stad zonder slechte kantjes en met een prachtig openbaar vervoer.
8- Wanneer heb je ooit schrik gehad?
K: Door gebrek aan gewone taxi's waren we op een avond in Mui Ne (Vietnam) genoodzaakt een scooterdrivertaxi te nemen. Met 3 op kleine gammele brommer zonder helm die snoeihard reed. Dit nooit meer.
T: Tijdens een kitesessie bij zonsondergang werd ik in zee aangevallen door een beest... Scheur in short en bloedende schrammen op bil. Nog altijd een raadsel trouwens.
9- Wie was de opmerkelijkste persoon die je bent tegengekomen?
K: Collega Stefanie die we puur toevallig op een strand in Zuid-Bali tegenkwamen. Wat een toeval!
T: Oostenrijks koppel die we in Vietnam hadden leren kennen, kwamen we terug tegen tijdens een surfsessie in West-Australie. Moet lukken op een kustlijn van 2500 km.
10- Wat mis je het meest in Belgie?
K: Eigenlijk niet zo veel want de maanden vliegen hier zo voorbij. Misschien wel een gezellige avond of een goed feestje met vrienden.
T: Zeker niet het weer. Stoofvlees friet met andalouse zou me zeker smaken en wat snowboarden in de bergen zou me ook gelukkig kunnen maken.
1- Wat was je meest uitzonderlijke gebeurtenis?
K: Zwemmen en kiten in de aanwezigheid van dolfijnen. (Aus)
T: In tent slapen op 2800 meter met stormachtige wind aan rand van Rinjani krater op Lombok. (Indonesie)
2- Waar zag je de mooiste stranden?
K: Exmouth in West-Australie en de zuidwestkust Australie omwille van het prachtige turquoise kleur van het water.
T: De verlaten stranden op Lombok.
3- Waar at je het lekkerste gerecht?
K: Nasi Campur (gestoomde rijst aangevuld met allerlei heerlijke bijgerechten)
op Gili-eilanden in Lombok.
T: Na 2 maanden zonder pasta eindelijk een heerlijke Italiaanse pastaschotel in Saigon.
4- Waar dronk je het lekkerste drankje?
K: Fresh watermelon juice gekoeld met verpulverd ijs op Bali.
T: Alle verse mango juices in Indonesie.
5- Waar was je favoriete kitesurflocatie?
K: Blackwoodriver in Augusta (Zw Aust.). Vlakwater en dolfijnen die je telkens opzochten in de rivier, en golven op zee.
T: Coronation beach in Geraldton (Midwest aust.) Een kleine introductie in 3 meter hoge golven. Moet zeker een van de komende jaren vervolgd worden hier of in Zuid-Afrika. Kan hier zelfs als apotheker komen werken...
6- Wat was een van je spannendste gebeurtenissen?
K: Kleine aardbeving 's nachts aan de voet van de vulkaan. (Lombok)
T: Plotse wolkbreuk waarin ik terechtkwam op Bali in de bergen met brommer bij valavond. Ik was de weg kwijt, iedereen keek me aan alsof ik van Mars kwam en de wegen waren overstroomd. Een ritje van 20 minuten werd er een van 3 uur. Katrien was zeer ongerust geworden.
7- Leukste stad die op je weg lag?
K: Saigon ontpopte zich 's avonds in erg gezellige straatjes met even gezellige barretjes en oneindige restaurantjes. (Vooral in de backpakker area)
T: Na al die hectische Aziatische steden was Perth een verademing. Een stad zonder slechte kantjes en met een prachtig openbaar vervoer.
8- Wanneer heb je ooit schrik gehad?
K: Door gebrek aan gewone taxi's waren we op een avond in Mui Ne (Vietnam) genoodzaakt een scooterdrivertaxi te nemen. Met 3 op kleine gammele brommer zonder helm die snoeihard reed. Dit nooit meer.
T: Tijdens een kitesessie bij zonsondergang werd ik in zee aangevallen door een beest... Scheur in short en bloedende schrammen op bil. Nog altijd een raadsel trouwens.
9- Wie was de opmerkelijkste persoon die je bent tegengekomen?
K: Collega Stefanie die we puur toevallig op een strand in Zuid-Bali tegenkwamen. Wat een toeval!
T: Oostenrijks koppel die we in Vietnam hadden leren kennen, kwamen we terug tegen tijdens een surfsessie in West-Australie. Moet lukken op een kustlijn van 2500 km.
10- Wat mis je het meest in Belgie?
K: Eigenlijk niet zo veel want de maanden vliegen hier zo voorbij. Misschien wel een gezellige avond of een goed feestje met vrienden.
T: Zeker niet het weer. Stoofvlees friet met andalouse zou me zeker smaken en wat snowboarden in de bergen zou me ook gelukkig kunnen maken.
Abonneren op:
Posts (Atom)